Dzisiaj jest: 24.8.2019, imieniny: Bartosza, Jerzego, Maliny

Szklane, przejrzyste i czyste elewacje budynków przemysłowych.

Dodano: 7 miesięcy temu Czytane: 123

Producenci materiałów poszukują rozwiązań dostosowanych do potrzeb XXI wieku, chodzi tu o czystość i przejrzystość szklanych powierzchni.

Szklane, przejrzyste i czyste elewacje budynków przemysłowych.
Budynki posiadające dużą ilość przeszkleń wymagają szczególnej uwagi właścicieli. Producenci materiałów poszukują rozwiązań dostosowanych do potrzeb XXI wieku, chodzi tu o czystość i przejrzystość szklanych powierzchni. Stosowane powłoki antyrefleksyjne mają niwelować odbicia powierzchniowe, a jednocześnie być jak najbardziej przejrzyste i wolne od zabrudzeń. Dzięki temu możliwe jest uzyskanie większej ilości wpadającego światła.

Interesującym wynalazkiem ostatnich kilku lat jest próba wykonania taniego, samooczyszczającego się materiału. Za projekt jest odpowiedzialny dział naukowców z Uniwersytety Cambridge w Wielkiej Brytanii, CSM Instruments w Szwajcarii oraz Uniwersytetu w Południowej Karolinie. Powłoka ta ma stać się w przyszłości ważnym dodatkiem przy tworzeniu elewacji oraz okien budynków. Powłoki antyrefleksyjne wykorzystuje się obecnie dla powierzchni szklanych, co ma zniwelować ewentualne odbicia światła. Minimalizacja refleksów poprawia wykorzystanie promieni świetlnych, co jest zauważalne w urządzeniach takich jak teleskopy, lornetki, celowniki optyczne, czy soczewki korekcyjne. Wszędzie tam liczy się widoczność i brak odbić. Stworzenie innowacyjnej powłoki dla elementów przeszklonych w budynkach miałoby zabezpieczyć powierzchnię przed czynnikami atmosferycznymi, a co za tym idzie stanowić ochronę przed zabrudzeniami.

Aktualnie wykorzystywane powłoki uniemożliwiają skuteczną ochronę, mimo że są oparte o warstwy materiałów mocowanych próżniowo. Uzyskanie podobnych właściwości na niewielkiej powierzchni optycznej szkła w lornetce, staje się bardzo trudne w przypadku dużych powierzchni. Jest to także zdecydowanie bardziej kosztowny proces. Wyjściem z tego impasu jest porowata powierzchnia wykonana z kopolimeru blokowego oraz mieszanki na bazie nanokryształów krzemionki oraz dwutlenku tytanu. Naukowcy podjęli się próby wymieszania roztworu hybrydowego, następnie likwidacji z niego komponentów organicznych. Cały proces umożliwił stworzenie kryształów TiO2 wyposażonych w cechy katalityczne. Oznacza to, że w wyniku padającego światła rozkładane zostają zabrudzenia na strukturze wybranej powierzchni. Nieczystości zmieniają się w wodę i dwutlenek węgla, a co za tym idzie następuje odparowywanie. Pozytywną cechą takiej powierzchni jest umiejętność rozłożenia wielu tradycyjnych węglowodorów zapychających porowate struktury antyodblaskowe. To właśnie nanocząsteczki TiO2 pozwalają na wykorzystanie materiału głównie na zewnątrz, gdzie potrzebne jest światło ultrafioletowe. Według ekspertów już niebawem możemy być świadkiem wprowadzania tejże kilkuletniej technologii do obiektów przemysłowych. Wynika to z niskiego kosztu materiałów, którymi można pokrywać szklane elewacje, ale też ogniwa słoneczne.
Polecane
Zapisz się do newslettera:
Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych w celach marketingu usług i produktów partnerów właściciela serwisów.